Rosalie in Yogya

noreply@blogger.com (rmdf) — Sun, 26 Jul 2009 09:46:00 +0000

Ik heb tussendoor ook nog andere dingen gedaan. Of mischien moet ik zeggen dat ik, naast al die mensen die ik uitgenodigd heb om werk te maken in mijn slaapkamer, ik ZELF ook nog werk heb gemaakt. Nou ja, een soort van.

Eentje is dit: Anomalies
(Ik vroeg expats hier in Yogya een object (nou ja, heel breed hoor...) te beschrijven dat voor hen hun land van origine vertegenwoordigt. Die beschrijvingen heb ik meegenomen naar mensen, handwerklieden hier, die in basis materialen werken: hout, bamboe, metaal, textiel, keramiek, etc. Aan hen heb ik gevraagd om de objecten die die expats hebben beschreven te maken, aan de hand van de omschrijving. Ik heb geen tekeningen of ander beeldmateriaal gegeven, en ook niet te gedetailleerd uitglegd wat dat object dan wel was en hoe het eruit zag. Ik wilde dat ze hun eigen voorkennis of, bij gebrek daaraan, fantasie gebruikten om een interpretatie te maken van die objecten. Dat waren overigens dingen als: een kaasschaaf, frietjessnijder, veranda van 't huis van moeder ten zuiden van Kuala Lumpur, de glimlach van oma, Japanse seizoenen.)

(daar kwamen dit soort dingen uit:)

Anomaly #1
'Stainless steel cheese slicer' (Netherlands)
Iron
made by Septyanto

Anomaly #3
'My mother's farm south of Kuala Lumpur, to sit on the deck with my parents with a view of the fishpond and the distant hills. This is a place she created from scratch, and with a garden that is coonstantly flourishing and changing, and where we are always welcome.' (Malaysia)
Painting
made by Nur Saman

Anomaly #8
'A cup of coffee' (France)
Bamboo
made by Muyotan

noreply@blogger.com (rmdf) — Wed, 15 Jul 2009 13:51:00 +0000

Lugas sliep onder mijn bed. Drie nachten.
Drie nachten lang heb ik geslapen in mijn bed, waaronder een jongen lag. Veemd genoeg was het helemaal niet ongemakkeijk. Integendeel, het idee dat er iemand onder mijn bed lag te slapen gaf me verrassend genoeg... een gevoel van veiligheid. Daarnaast was het ook gezellig, een gek soort pyjamafeestje.
Overdag was hij weg, bezig met zijn eigen dingen. Maar 's avonds, rond een uur of acht, negen, was hij er dan. Dan lag hij onder mijn bed, op de kale grond, te rommelen met ijzerdraad en stukjes papier. 'Zie je', was zijn redenatie, 'Het is een residency, dan maak ik er ook een residency van. Dan is de ruimte onder jouw bed mijn tijdelijk huis en atelier.'

We communiceerden met post-it briefjes, soms, dat was eigenlijk de bedoeling. Maar het grooste gedeelte van de tijd kletsten we, en we kletsten door totdat één van ons moe was. De eerste nacht hoorde ik hem, daar recht onder me, stil slapen. De nacht daarop hoorde hij mij snurken, terwijl hij een hoofdkussenvan post-it-jes maakte. De derde nacht hebben we geen van beiden veel geslapen, omdat hij ijzerdraad door de planken van de bodem van het bed vlocht, waarbij hij steeds het matras, met mij erop, een stukje omhoog moest duwen...

En wat bevindt zich dan wel daar onder het bed? Wel. Kleine krabbel-tekeningetjes op de bedbodem, woorden, een ijzerdraad waslijn met post-it kleertjes eraan. Een post-it met daarop: 'I feel so happy, right now. First night.' En een post-it hoofdkussen met daarop getekend een warrig netwerk van spoorwegen, en aan de zijkant, op de vloer, geschreven: 'LAND OF DREAM', en aan de bovenkant een kikker met een kroon. Een klein peertje aan een touwtje, met aan de andere kant van het touwtje een springveer. Een leren jas, een hoed, een tas. Boeken. Een post-it met daarop: 'I need more toys'. Een post-it van mij afkomstig met een tekening van een computer en een mug. En zo meer willekeurigs, de overblijfselen van Lugas' residency.

noreply@blogger.com (rmdf) — Thu, 02 Jul 2009 16:21:00 +0000

( Eindelijk hebben we onze Mystery Guest kunnen zien...

Dit is 'm niet (hij was verdwenen toen we met onze ogen knipperden), maar zo zag hij er wel uit! Op die gezegende nacht dat onze huis-tokeh zich aan ons openbaarde, nonchalant scheef klevend aan de buitenmuur van de pink house, boven het afdakje bij de tafel...
Cassie en ik waren overigens de enige mensen die vertederd oeh en ah riepen, de Indonesiërs vertellen vooral verhalen over hoe een tokeh nooit meer loslaat als hij zich aan je vastklampt, en dat hij tot overmaat van ramp venijnig bijt.
Maar dit terzijde)

noreply@blogger.com (rmdf) — Thu, 02 Jul 2009 16:13:00 +0000

Nindityo deed erg geheimzinnig over zijn mini-residency.
Iets met de bewakers, Mas Sarono en Mas Joko... En iets onder mijn bed. En daar grijnsde en lachte hij dan een steeds beetje bij, maar meer kreeg ik er niet uit.

Stukje bij beetje kwam zijn werk binnen. Anderhalve week van tevoren vroeg Nindityo om één of twee kledingstukken van mij, die ik niet meer droeg.
Een paar dagen later legde Mas Sarono drie van Nindits stenen werken in mijn atelier neer, vormen van Javaanse haarwrongen.
De dag daarop kwam Nindit zelf, met dochter Yona. Ze hadden volle plastic zakken bij zich. Mas Joko en Mas Sarono waren er ook, en ineens gebeurde er van alles.

Nindit en Yona zaten op de grond in mijn atelier met een emmer. Ze wasten gemberwortels, en koenjit, en sereh, en er was nog meer, in al die plastic tasjes verspreid op de vloer. Mijn groene hemd, dat ik aan Nindit had gegeven, was een 'see-buy-fly' tas geworden; geborduurd in grote lullige rose letters, aan de onderkant dichtgenaaid. Het werd volgepropt met al die specerijen.

Mas Joko en Mas Sarono waren buiten aan het werk; zij wasten gember-en koenjitwortels, en sneden die in stukken.

Intussen stond er in mijn kamer, onder mijn bed, al een gestippeld kinderzwembadje, half gevuld met water. De see-buy-fly tas lag er in, als een vette vakantie-buik vol met Indonesisch lekkers.

En nog meer ging erbij: witte peperkorrels, kruidnagel, kaneelstokken (gigantische!), en dingen die ik niet kon thuisbrengen.

En toen het gedaan was, kwam iedereen het werk bewonderen.

Maar toen! (dit moet je even van dichtbij bekijken): dag 1, dag 3 en dag 5. Zo jammer. Het was zo'n mooi werk!

De vierde nacht stonk het zo erg, dat ik maar in de andere kamer ben gaan slapen. Het mocht niet zo zijn!
Dus toen heb ik nindit toch maar vriendelijk verzocht er iets aan te doen, en de volgende dag kwam hij, met dochter Sae en mas Joko, het geheel weer weghalen. Het badje leeg, kruiden sorteren (misschien toch nog een keer het werk opnieuw installeren..?), alles wassen, kamer dweilen, ventilator voor de frisse lucht.

Hemd-tas wassen, en alles laten drogen in de zon.

noreply@blogger.com (rmdf) — Mon, 22 Jun 2009 08:42:00 +0000

Mella kwam binnen, het was ochtend. De videocamera stond aan, de stoel stond al bij de muur. Ze stak haar hand uit en zei:' Hi, my name is Mella Jaarsma from Cemeti Hair Extension Studio'. En toen begon ze heel hard te lachen, en zei: 'Nee, nee!!! Haaahaha! ik zei iets verkeerd, het moet overnieuw!' Waarop ik de camera stopzette en het bandje terugspoelde. Overnieuw. 'Hello, my name is Mella Jaarsma from Cemeti Extention Studio. And you?' Ik mompelde een groet en iets van mijn naam. Mella ging verder met de mededeling dat ze 'would extend my tattoo', en ze wees me naar de stoel voor de camera. Ik mocht gaan zitten, en ook mocht ik kiezen uit 3 verschillende markers die ze bij zich had: blauw, rood en zwart.

Eerst volgde (in rood) ze nog min of meer de contouren van mijn tatoeage, maar toen tekende ze mijn hele arm vol, langzaam omhoog. En verder op de muur, waarze ook elementen van het gesprek dat we hadden intgreerde in haar tekening, en later weer verder naar beneden op mijn andere arm. Nog wat op mijn borst, en toen was het klaar.
Een tweede extention-avontuur kwam later in de week: Ipo was opgetrommeld om dit keer wél extentions in mijn haar te maken. Het werden er niet zo veel, maar de dreads en plukken nephaar werden soms wel anderhalve meter lang.

Ik werd weer tegen dezelfde muur op dezelfde stoel geplant, en één voor één spijkerde Ipo mijn lange lokken tegen de muur, tot ik leek op Medusa, of een meer lokale godheid waarvan ik de naam vergeten ben. Nog even overlegden Ipo en Mella of ze me zo zouden laten zitten, maar gelukkig mocht het ook allemaal weer los.

Toen was Popok aan de beurt. Hij wist niet zo goed wat hij wilde doen, en veranderde steeds zijn plan. Me bespioneren of een stripboek over me maken, iets met paarden (ik ben paard in de Chinese astrologie, vandaar)... Het zou een stripboek worden, en daarvoor kreeg ik een vragenlijst toegestuurd, en werd ik een dag lang overal geschaduwd door een mij-fotograferende Popok.
Op een dag kwam ik ijn kamer binnen, Waar plotseling een paard op de deur zat, aan de binnen-en buitenkant, en een paardestaart uit mijn koffer stak, en ook mijn gordijn en kast spreekbalonnetjes hadden gekregen. En het stripboek zat nog in de pijpleiding.

Vanavond begint Nindityo: Hij heeft van tevoren de ruimte onder mijn bed al gereserveerd, en doet iets waar hij de nachtbewaker, Mas Sarono, voor nodig heeft....

noreply@blogger.com (rmdf) — Mon, 22 Jun 2009 07:12:00 +0000

Een 3 daagse workshop zou het worden. En we zouden eens flink diep op de stof ingaan. Ik zou ze laten zweten die studenten. Dat was het idee.

Al van tevoren had ik bedacht dat het eens tijd voor me werd om wat meer ervaring op te doen met lesgeven, en omdat hier van ons verwacht wordt dat we een aantal dingen vooor de kunstgemeenschap doen, leek een workshop me wel wat.

Ik had veel en lang voorbereid. We hadden het voor het gemak maar genoemd 'kostuum workshop', maar misschien had het moeten heten 'transformatie mbv kleding of lichaams-decoratie'. Ofzo.
Via Afrikaanse ceremoniële kostuums van verschillende stammen ging het naar kleding en hoofdtooi van Siberische sjamanen, naar Amerikaanse 'Furries' (google dat maar eens), naar traditionele kleding van (huidige) Mayas in Guatemala, naar Maori tatoeages, naar Japanse Junihitu, naar uniformen, travestie, en uiteindelijk make up, bodybuilding en plastische chirurgie, en hedendaagse kledingcodes aan de hand van de Exactitudes van Versluis en Uyttenbroek. Misschien een beetje breed, maar ik vond het zelf iniedergeval reuze interessant.
Nu moest ik het nog over zien te brengen... ai!
Toen het moment daar was, en ik mijn powerpoint gaf met al die (wel 15!) studenten voor mijn neus, zakte mijn enthousiasme al wat. Of nee, het zakte niet, het was meer dat ik er niet meer zo goed bij kon. Er zat een zekere... nervostiteit in de weg, waardoor ik steeds de draad kwijtraakte.
Ineens wist ik dan niet meer HOE ik moest zeggen wat ik bedoelde, en dan moest ik eerst lang nadenken en daarna zoiets uitstoten als

'eeeuuhhh',

en dan was ik maar gewoon even stil...

En dan keek iedereen zo naar me...

En dan zei ik maar: euh ja ik weet ook niet wat ik hiermee bedoel!

En dan ging ik snel door naar het volgende onderwerp.

Later kwam ik er wel wat meer in. Het helpt als je zo gefascineerd bent door je eigen lesmateriaal, geloof ik. Toch voelde ik me enigszins opgelaten achteraf, vooral toen ik nogal lauwe reacties kreeg van studenten op mijn vraag wat ze ervan vonden...! Was het de taal? Was het gewoon niet interessant? Te vaag? Te veel? Te slecht overgebracht?

(degene die daar geeuwt is onze assistente Agni, dus geen student, dat je dat maar weet!)(zo erg was het nou ook weer niet)

Maar goed, ze gingen naar huis met een opdracht, en zouden schetsen laten zien de eerstvolgende keer.

Afgelopen vrijdag was dat (het is 3 keer):
Mensen kwamen met de meest geweldige voorstellen voor kostuums waarvan ik de meest hilarische wel vond de 'Revenge of the Fish', een gigantische vis met een halfopengesperde bek waar de kop van een kat uit steekt. En dan te dragen als pak! Heel mooi. Ook de draagbare vuilnisbak was een goeie. En de materiaal-restjes-engel.
Ik probeerde een soort gesprek op gang te krijgen, iedereen naar elkaars werk te laten kijken en becommentariëren. Ik herinner me dat dat de momenten waren waar ik het meest van leerde op de academie, maar hier bleek dat heeel moeilijk...
Het enige commentaar werd gegeven als mensen een idee goed vonden; dan zeiden ze 'Ik vind het goed'...
Indonesische indirectheid? Doen mensen dat hier niet op de kunstacademies? Ik hoorde van wel. Engels een barriere? Maar er was een vertaler, ze konden in hun eigen taal praten...
Ik heb geen idee.

Mijn voorstel om de kostuums te dragen tijdens de opening van Wiyoga en mij in Cemeti, en om er dan gelijk maar een kostuumfeestje van te maken, viel iniedergeval in goede aarde. Ze zeiden veel 'ja', en knikten ook.

noreply@blogger.com (rmdf) — Sat, 06 Jun 2009 03:53:00 +0000

Ik heb mijn eigen residency-programma opgezet hier in Yogyakarta. Het is in mijn slaapkamer. Elke week nodig ik iemand uit om een werk te komen maken, met als stelregel dat het gebeurt in de kamer, en dat het reageert op de situatie daar.

De eerste gastkunstenaar was Octora, de vorige Landing Soon- kunstenaar uit Bandung. Zij heeft een tekst in mijn muggennet geborduurd om me te helpen slapen. 'Sleep' 'dream' 'is' 'golden' 'ticket'. In rose en rode letters zweven de woorden voor mijn ogen als ik in mijn bed lig. Drie avonden hebben we in mijn kamer doorgebracht, Octora op mijn bed aan het werk en ik ernaast, met glazen bier en genoeg om over te praten.

Toen was Casandra aan de beurt: met zoon Henry rondstuiterend in het huis, heeft ze een paar dagen gewerkt aan een installatie waarin ze AL mij kleren heeft verwerkt. Stuk voor stuk aan elkaar gespeld en genaaid tot een los-vast wild en kleurrijk net dat achter mijn bed langs de hele muur en het raam besloeg. Ik droomde erover, twee nachten achter elkaar...
Wat er zo mooi aan was, was dat ik de installatie ook langzaam weer moest ontmantelen. Telkens als ik een schoon kledingstuk aan wilde trekken, moest ik iets er vanaf halen, voorzichtig, draadjes losknippen, spelden loshalen. Het geheel is in die paar weken dat het er hangt steeds meer vervallen geworden. Nu hangen er alleen nog een paar dingen die ik hier niet zo snel zal dragen; schoenen en een warm vest...

Restu was mijn derde gastkunstenaar. Ze komt uit Jakarta, en is veel hier in Yogya. Schildert, vooral, maar ze vertelde ook over een werk dat ze gemaakt had voor de Jakarta Biennale: bubbeltjesplastic over de relingen van de perrons voor de bus, zodat mensen die lang moesten wachten tijdens spitsuur (verkeer schijnt een hel te zijn in Jakarta), iets te doen hadden: bubbeltjes poppen! Altijd een goed tijdverdrijf.

Van mijn kamer heeft ze wat meer... een kamer gemaakt: ik heb er nu een plant bij, naast de deur, en een raam van waaruit ik mijn hond kan zien zitten (levensecht aan de hand van een foto). En ik heb ook een vloerkleed onder mijn bed, een een deurmat met 'welcome' erop, en er komen krullen uit mijn kast. Ook heeft ze een bijdrage geleverd aan de installatie van Cassandra, en het klapstuk: een man in mijn bed.
Hij is een beetje plat en doet niet veel anders dan slapen, maar hij si vast heel aardig als hij wakker is, en een beetje gezelschap 's nachts is ook wel fijn. Slapen in zeester-houding is er niet meer bij, ik lig nu voorzichtig op de linkerhelft van mijn bed, en probeer ook om niet steeds mijn boek en m'n wekker op hem te leggen.

Toen was Simponi aan de beurt. Het is een collectief van 4 meiden, en Simponi staat voor: Sindikat Monster Pony. Ze dragen ook allemaal hun haar in een pony. Meestal werken de dames met tweedehands kleren, en ze maken er allerlei dingen van: lampen, en tassen en ondefinieerbare zwevende blobs. Nu kwamen ze mijn tafel transformeren tot een ondefinieerbare tafel...Het is nog niet klaar (de meiden zijn beoefenaars van rubber-time-in-extremis), maar over mijn tafel hangt op dit moment een verzameling van aan elkaar genaaide bloezen en t-shirts. Veel bloemetjes, veel rose.

Mella Jaarsma is deze week aan de beurt, ze komt vrijdag en zaterdag werken. Iets met mijn videocamera, en ik moet aanwezig zijn, en verder mag ik niets weten. Daarna is Nindityo, en dan nog Lugas Syllabus, en Popok Tri Wahyudi, en Caroline Rika. En laatst vroeg Jaya, een jongen die ik vaag ken, maar die dus blijkbaar met geluidskunst bezig is, of hij iets mocht doen. Zo rolt dat balletje dus, heel leuk. Ook met Kinoki, een filmclub die geen vaste plek meer hebben e nu guerilla-stijl overal en nergens films vertonen, ben ik bezig om een film in mijn kamer te draaien.

Verder houd ik me voor mijn eigen nieuwe werk bezig met vreemdelingen, eilanden en Franse toetjes.

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Sun, 31 May 2009 11:25:00 +0000

Agni en ik gingen op een saaie middag naar het National Museum. Dat was op mijn verzoek, omdat de Australische Cassandra me had verteld dat ze de musea hier zo hilarisch vindt. 'Het zijn net musea over musea' zei ze, en daarmee bedoelde ze dat er in de musea weinig meer leek gebeurd te zijn sinds de Hollanders vertrokken waren, dat het er naar schimmel rook en dat alles er al zo lang stond, dat het verkleurd was door het licht.
Misschien was het dan ook niet zo raar, dat het museum, toen we er aankwamen, er nogal.... verlaten uit zag. We konden naar binnen, maar er was niets in het vervallen gebouw dat ook maar herinnerde aan iets museaals. Agni vertelde, dat het de oude kunstacademie was, en dat 4 jaar geleden het museum het over had genomen. Ik weet niet of er in die 4 jaar ooit iets is tentoongesteld. De verf bladderde van de muur af. Er was niemand aanwezig. Alle deuren waren dicht. Toen gingen we maar weer weg.

We hebben ook nog wat kunstenaars bezocht. Ik achterop het brommertje van Agni, Wiyoga ernaast op de fiets, of er achteraan (hij wil afvallen).
Eergisteren was Yuli Prayitno aan de beurt. Yuli maakt mooi werk. Hij gebruikt allerlei materialen en maakt voornamelijk beelden en installaties. Rubberen slappe stoelen met gekleurde stippen die aan de muur hangen, en een gigantisch langwerpig matras in de vorm van een rode peper, nog meer pepers van glas, een gigantisch hart van plastic speelgoedsoldaatjes.
Toen we praatten over het wel of niet internationaal doorbreken van Indonesische kunstenaars, wat niet makkelijk is, vertelde hij, dat hij zich had aangemeld om bij het MOMA in New York tentoon ste stellen. En ze hadden hem zelfs willen hebben, ja. Maar hij had toch maar geweigerd, want zijn eigenlijke doel was het MOCA.

Vandaag waren we bij Popok Tri Wahyudi. Popok vertelde dat hij tijd genoeg had, want hij was een luie kunstenaar. Niet zoals die andere kunstenaars hier, die het de hele tijd zo druk hebben, nee. Hij had alle tijd, we konden de hele dag blijven als we wilden. En oja, 'Sorry dat ik niks heb hier om aan jullie te laten zien. Het is helemaal leeg hier, en een zootje bovendien. Ik ben ook niet echt ergens mee bezig, maar ik en wel lekker sigaretjes aan het roken'. hij was net terug uit Singapore, waar hij 10 dagen niet kon roken. 'I tried to quit... for 10 days! But now I started again.' Zijn sigaretten zijn stuk voor stuk verpakt in gouden wikkels, heel sjiek.
Hij spreekt goed Engels, een verademing, dus we praten veel en lang. Over residencies, hij was twee maanden bij het CBK in Dordrecht, en ook 9 maanden in Schloss Solitude bij Stuttgart. Over het verschil tussen Europese en Indonesiche kunst, over hitte en kou, over sneeuw.
Hij nam ons mee naar een warung waar we soto soep aten (en dat lijkt inderdaad op Surinaamse saoto soep), en hij vroeg me of ik me al als een filmster voelde. Aangestaard worden, en begroet worden door jan en alleman.... Zo had ik het nog niet geïnterpreteerd, maar misschien voelen filmsterren zich inderdaad ook zo ongemakkelijk onder al die aandacht.
Nog een in goudpapier gerold sigaretje, een slenter terug naar zijn huis, nog at meer hangen en praten, en weer achterop de brommer van Agni.

Op naar Yusra. Yusra Martunus is een heel ander verhaal. Zijn werk is strak en glad en glanzend. Vooral sculpturen, abstracte vormen, wit en zwart, van aluminium. Hij is verlegen en zwijgzaam, beantwoordt onze vragen, maar stelt er geen. 'Zijn werken moetenhelemaal perfect zijn willen ze spreken', zegt hij. Agni vertelt, dat hij niet zomaar overal tentoonstelt; de ruimte moet even strak en glad zijn als zijn werk. En ook niet met zomaar iedereen: het werk van mede-tentoonstellende kunstenaars moet bij zijn werk passen. En hij wil niet beïnvloed worden door werken van andere kunstenaars, dus daar houdt hij zich verre van.

De openingen hier zijn net buurtfeestjes. Ik was gisteren op een opening in Kersan Artspace, in Niti Prayan, de kunstenaarswijk. Daar werd live Dangdut gespeeld, de plaatselijke working class popmuziek. Het heeft wat weg van sommige latijns-amerikaanse muziek, het swingt de pan uit. Vóór het podium was het vergeven van de springende 14-jarige jongens, en op het podium verrassend sexy geklede zangeressen die geile bewegingen maakten (in de dorpen schijnen de Dangdut zangeressen ook na de show andere 'diensten' te verlenen....), en de reat van de band, met een keyboardspeler in zilver glitterende travestie. Verder op het podium zoveel dansende mensen uit het publiek, vooral vrouwen, als er op pasten.
Kunnen we in Nederland dat zo doen voortaan aub? Als iemand dat nou eens even regelt? Graag? Weg met die stijve glaasje-wijn-in-hand-en-keuvel-wat-met-deze-of-gene-openingen! Dangdut is de weg.

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Thu, 21 May 2009 08:21:00 +0000

In Yogyakarta heeft iedere kunstenaar zijn eigen rockband. Of twee. Sommigen zijn ook DJ of MC. Dat heb ik gezien bij de eerste opening in Cemeti die ik mee mocht maken. De tentoonstelling was van Terra Bajraghosa, en heette ‘Power to the pixel (and to the artisan)’ en er waren inderdaad een heleboel pixels in allerlei variaties te zien. Geborduurde pixels, gebeamde pixels, geschilderde pixels, levensgrote gepixelde mensfiguren, een machine waarin je je eigen gepixelde zelfportret kon samenstellen en uitprinten. En voorin bij Cemeti was er natuurlijk de DJ. Terra zelf kon ook nog een aardig woordje rappen.
De Australische kunstenaar Cassandra Schultz, die via Asialink een residency bij Cemeti doet, heeft misschien mijn beeld van Yogya als het wilde westen van Indonesië wat gevormd, door te vertellen hoe haar tweede avond hier verliep. Ze werd door haar assistente Ina, ook zo'n punkrockerig typ, meegenomen naar een feest van een of andere rijke kunstverzamelaar. Daar heeft ze meer gedronken dan in de afgelopen 20 jaar bij elkaar, en zich aangesloten bij de rest van de feestgangers die allemaal hun mobieltje in het zwembad gooiden. Ze deed er nog een schepje bovenop door verder te gaan met het meubilair, en vervolgens sprong ze er zelf achteraan.
Dit alles onder een tevreden toekijkend oog van de verzamelaar zelf, die vanaf zijn balkon van de chaos in zijn tuin genoot. Dit verhaal moest Cassandra de volgende dag verteld worden...
‘It’s a wild place, I tell you. You won’t believe some of the stuff that’s going on here...’ zei ze tegen me.
Ook Wiyoga, mijn residency-partner, heeft het soms over de pose die kunstenaars hier hebben. Samen grappen we over alle cowboy-artists.

Rivky kwam langs. Rivky is de goede vriend van Wiyoga, een curator uit Jakarta. Hij nam ons eerst mee naar een Balinees retaurant, waar we spare ribs en Balinese worst aten, en Wiyoga bijna smolt van de peper.
Daarna gingen we langs bij Jumaldi Alfi. Hij schijnt een grote naam in de kunstscene van Yogya te zijn. Hij nam ons mee naar één van de liefst 4 gebouwen de hij heeft laten bouwen in Niti Prayan, een soort kunstenaars buitenwijk van Yogya. Het was het gebouw dat net af was, en waar hij een residency-programma is begonnen.
Alfi sprak over hoe kunstenaars hun materiaal gebruiken. Dat er tegenwoordig zoveel jonge kunstenaars zijn in Indonesië die hun werk door assistenten laten maken, en dat ze niet meer weten wat het materiaal betekent waarin hun eigen werk is uitgevoerd. Dat het een mentale aangelegenheid is geworden, in plaats van een fysieke. Zelf wilde hij liever zijn eigen doeken schilderen. Het canvas, de verf, en hij.
Met steen leek hij trouwens ook wel uit de voeten te kunnen. In zijn residency studio, die hij zelf had ontworpen, waren allerlei soorten steen verwerkt: gestapeld tot lage muurtjes in de tuin, over de hele lengte van de tuinmuur een rij identieke keramieken beeldjes van een mythologisch figuur, maar dan in tekenfilm-stijl. De tuinmuur zelf was gemaakt van grote brokken vulkanisch gesteente van de Merapi. Bovenop het huis was een dakterras vol met cactussen en uitzicht tot aan de horizon. Bofkont van een kunstenaar die daar mag komen werken.

Later gingen we ook nog langs bij Kedai Kebun, een restaurant annex galerie annex werkruimte bij ons in de straat. De werkruimte was van Agung Kurniawan, weer een andere kunstenaar. We dronken thee, en probeerden een definitie van moderne kunst en hedendaagse kunst te formuleren. Verzamelaars vroegen dat steeds aan Rivky, vertelde hij ons. Maar hij wist het antwoord ook niet.
Agung vertelde, dat Rivky de meest gevraagde en rijkste curator was van Indonesië, en waarschijnlijk zelfs van zuidoost Azië. En dat hij zoveel geld had dat hij constant teveel at en alleen maar in zijn dikke auto rondreed, en dat hij daarom zo vadsig was. Rivky moest hier erg om lachen.

Er was onze ‘formele introductie aan de kunstscene’, zoals dat heet bij Cemeti. Ook wel genoemd: presentatie van je voorgaand werk. Behalve voorgaand werk, wilde ik ook een actueel werk maken: iets dat zou bestaan op het moment van de presentatie, er deel van zou zijn, en daarna niet meer zou bestaan. Een vluchtig werk, situatie-specific, zeg maar. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om het, behalve over mijn werk, ook over het geven van een presentatie zelf te hebben. Een mix tussen een lezing, presentatie en performance. Iniedergeval had ik al 3 dagen in de keuken gestaan om afgietsels te maken van de binnenruimte van mijn gesloten handpalm, in suiker. Voor in de thee. Van mijn hand in de thee, al roerend opgelost, door een ander weer opgedronken, en alles wat er van het werk over zou blijven, was de herinnering eraan. Dat leek me wel wat.
Ik zocht naar allerlei manieren om het ongemakkelijke en kwetsbare van praten over je eigen werk over te brengen. Ik dacht eraan om het nerveuze te acteren, maar ik ben een slecht acteur. Ik vroeg me af, of het nerveus zijn alleen (en ongetwijfeld zou ik dat zijn), niet genoeg was. Ik dacht er ook aan om over mijn twijfels en angsten wat betreft mijn werk te praten, of over werken die ik als mislukt beschouw. Of om zomaar genante zinnen tussen de beschrijvingen van mijn werk te voegen. Ik vroeg me af of het zou helpen om heel misplaatst een jurk en hoge haken aan te trekken, want al die presentaties zijn hier juist zo ontzettend informeel. Ik zou ook nog mijn eigen presentatie kunnen saboteren door in het beeld van de beamer te gaan staan. Uiteindelijk durfde ik natuurlijk niets van dit alles ook daadwerkelijk te uit te voeren, al heb ik wel een jurk aangetrokken. Ik schreef een tekst over al die dingen die ik overwogen had, en over dat ik het niet durfde uit te voeren, en nog over andere dingen. Cemeti-manager Miranda vertaalde de tekst voor me in het Indonesisch, en tijdens de presentatie heb ik onze assistente, Agni, de tekst laten voordragen bij de suikerklonten. Ik ben niet ontevreden.

Rosalie Monod de Froideville

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Mon, 18 May 2009 09:08:00 +0000

Op dit moment is Rosalie Monod de Froideville in het kader van het Landing Soon programma van Heden drie maanden in Yogyakarta op Java. Binnenkort zijn haar belevenissen hier te volgen.

Become actor for Floris Sconfeld's film project, hehee - This is the last post from Wimo Ambala Bayang-

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Fri, 01 May 2009 06:10:00 +0000

Floris wanted to bury his works in James Turrel's work area with special ceremony and filming it.

and I became a Klingon who buried Floris' work :)

Floris Sconfeld

I met new friends, they are Henri and Hans from Rotterdam.

Hans and Henri the Master :)

Burial spot

Photo session with Henri in front of Holland Spoor before He back to Rotterdam, and of course.. with plastic fangs ;)

Ruimtevaart

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Thu, 16 Apr 2009 04:14:00 +0000

It was February 28th, It was Mes 56 (our group) 7th anniversary, I bought a book as a birthday present :)

I met Maarten and Ellen in front of Heden kunst van nu

and I met Miranda

It was Saturday night, finally i could come to Ruimtevaart which close to DCR :)

Barney de Kreijger

There was a performance before screening

They showed some amateur videos from the past time

Henk

Barney showed us an editing machine for celluloid

and they showed an old documentary film about Yogyakarta which was made by Dutch people

Went to Film Museum and Sex Museum in Amsterdam

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Fri, 10 Apr 2009 09:10:00 +0000

Met Roosalie Monod at Heden, and we went to Film Museum in Amsterdam

Dosa (means 'sin' in Indonesian language:)

Roosalie looked for documentary film about Jogja before she go to Jogja for last Landing Soon program.

and I watched some propaganda film and old documentary about Van Gogh's work

Roosalie back to Rotterdam, but I had to wait for an hour for train to the Hague so I back to the city, I came to Sex Museum :D and Red Light district :)

Red doors (or window?)

Robot film screening at Anna

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Thu, 09 Apr 2009 06:22:00 +0000

At that day there would be a presentation by some art blogger at Nest, but it was pity i could not join to that program because i had to go to Anna, there would be film screening e which was related to robot by Lip Sync Film Lounge, and I would show some of Video Battle which is related to robot

Artistic tour met Urs (from out till inside building:)

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Sat, 04 Apr 2009 03:07:00 +0000

Inside of Celestial Vault-Kijkduin by James Turrell

After James Turrell, Urs took me somewhere outside the Hague to see another works of art

Found object

Urs Pfannenmuller's work

On the way to Tilburg

Graffiti in Tilburg

De Pont

'Autoportrait Contre Nature' by Michel Francois

'Cyclist' by Jeff Wall

'Gutter Splash Two Corner Case' by Richard Serra

'Les Bougies' by Christian Boltanski

'H.H' by Thierry De Cordier

'Slang' by Marien Schouten

Untitled work by Charlotte Dumas

'Slow Glass' by Naoya Hatakeyama

'Pavillion' by Dan Graham

'Steel Woman' by Thomas Schutte

'Carbon Semaphore' by Lothar Baumgarten

'Grober Respekt' by Thomas Schutte

Macroworld: One Hours3 and Canned by Angela Bulloch

Interieur No.15 by Anton Henning

Some area/space were closed for new exhibition

'48 Portraits' by Gerard richter

Works of Rosemarie Trockel

'La Paloma' by Craigie Horsfield

'Crowhurst II' by Tacita Dean

Photo works (Spaghetti, Blancing Act, Dog ears) of Job Koelewijn

'Bonnet' by Job Koelewijn

'Wedgework III' by James Turrell

There was an exhibition works of Luuk Wilmering in projectzaal

'Thousands Names' by Anish Kapoor

Naturalis in Leiden

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Mon, 23 Mar 2009 15:12:00 +0000

We went to Naturalis in Leiden

There was an art exhibition at LUMC gallery

Actually we were not allowed to take picture here, then Ellen negotiated with them that we can take picture without flash and not to take picture of hospital's patient :) (these nine pictures below were taken by Mees)

Bridge to Naturalis

Bunker of World War II

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Mon, 23 Mar 2009 08:57:00 +0000

Had dinner at Ellen and Maarten's house :D

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Sat, 21 Mar 2009 10:45:00 +0000

There was a dinner invitation with Elisabeth and her husband Ari, Kees Ruys and his wife at Ellen and Maarten's family :)
Elisabeth De Val's shoes (macan!=tiger! :)

Teidie

Mees

Maarten Schepers, the Chef :)

Elisabeth De Val

Ari

Kees Ruys, the writer :)

Watching photographs and video that were made by Elisabeth when she joined Landingsoon program in Indonesia:)

Jan Bokma presentation, and i was late :)

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Sat, 21 Mar 2009 10:07:00 +0000

This day i had to take my photo print from my first negatives

gave some breads to swans

back to studio (DCR)

Jan's first presentation was finished

so i just took the presentation material from the screen, but sorry i didn't manage the white balance (actually i don't care about it :) then here comes the colorful images :D

Visiting De Maria's studio and Toko Toet

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Wed, 18 Mar 2009 22:52:00 +0000

I went to de Maria's studio

Roos did some finishing touch for the cap lamp

Roos took me to Indonesian food, Toko Toet, actually Gerard, Sara, and Arya already told me about this place, it is nearby Roos' studio

Nice Indonesian Ibu :)

Imagining Jogja Ice Tea :(

Roos ate Tahu Telor, I ate Sate Ayam and Lontong (nyamnyamnyam:)

A lot of old people there :)

There were an old couple, Oma and Opa :)
The Opa looked happy, and loves Oma..

But Oma couldn't walk well

So, I helped Opa opened the door, but view second after I closed and took picture the door, Oma fell, then I helped Opa and Oma to get up immediately (sorry no picture it was a bad time:)

Roos Helped Opa took Oma to the car

Got my negative films

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Wed, 18 Mar 2009 21:39:00 +0000

It's Tuesday, It's open :)

This is Han, the owner

I got coffee and milk :)

My negative films

Student's portraits with plastic fangs :)

They still have many kind film rolls :)

There were a woman with her husband and their daugther, and then Han showed his zoom lens :0

This one is better :D

Han's museum stuff, he doesn't want to sale these things.

Photocinecentrum had new tagging :)

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Mon, 16 Mar 2009 19:42:00 +0000

That day i would like take my film rolls that had been developed by Han's Photocinecentrum but it was closed, and hey! it had new tagging by EHD ?

Poor Hans, all three of his window display were broke by somebody who 'has no responsibility' (this is how Indonesian said to bad person if they do something bad), look..

the neighbours

Thinking about new projects

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Mon, 16 Mar 2009 19:19:00 +0000

I didn't go anywhere that day, just upload my blog, then thought about new project, so i just draw whatever to stimulated my brain :) atcually i already skip some complicated ideas, because i thought i will not have enough time to do it:( then i decided to do some simple projects :)

Poor this dino, i bought it last time, but one of his leg is incorrect :(

Something watched from above

February, 14th, Batman the movies

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Sun, 15 Mar 2009 13:14:00 +0000

It was valentine day, i went to Film Huis again, to watch Batman the movies :)

Now back to studio meet my lovely Brigitta via Yahoo Messenger :D

February,13th

noreply@blogger.com (Heden kunst van nu) — Tue, 10 Mar 2009 11:30:00 +0000

Met Barbara from Lip Sync Film Lounge, showed some of Video Battle which are related to robot

Eko Nugroho's video

Dali bicycle

Walking time :D

This is my favorit shop :)

Yeaa :D watching Batman from tv series 1966 at Film Huis

They showed two series of Batman at that night :)